«Θα θερίσουμε το μίσος που έσπειραν»

Το άρθρο αναφέρεται στην τρομοκρατία και τις τρεις ομάδες ανθρώπων που εμπλέκονται: αυτούς που την υποκινούν, αυτούς που τη διαπράττουν και αυτούς που την ανέχονται. Αναφέρεται στην επίθεση στο Σίδνεϊ ως προοίμιο μιας τραγωδίας και συνδέει τα γεγονότα με την παγκόσμια αντισημιτική υστερία, την οποία αποδίδει σε προετοιμασία ετών με χρηματοδότηση από το Κατάρ, τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, την βοήθεια της Τουρκίας και τα σχέδια του Ιράν, καταλήγοντας στις σφαγές της 7ης Οκτωβρίου.

Επισημαίνεται ότι μετά την 7η Οκτωβρίου, το 72% των Παλαιστινίων συμφώνησε με τις επιθέσεις. Η πολιτική ορθότητα χαρακτηρίζεται ως φασισμός και κατηγορείται ότι σιωπά όσους διαφωνούν. Αναφέρεται ότι άτομα που μισούν τη Δύση δεν θα έπρεπε να έχουν θέση ανάμεσά μας και ότι η παραμονή τους στη Δύση συνεπάγεται υποχρεώσεις.

Διαχωρίζεται ο ισλαμισμός από το ισλάμ, τονίζοντας ότι ένας μουσουλμάνος προσπάθησε να σταματήσει τους τρομοκράτες. Η ανοχή της Δύσης έχει επιτρέψει στους ισλαμιστές να αλωνίζουν και να την καταστρέφουν, σε συμμαχία με την ακροαριστερά. Επισημαίνεται η καταδίωξη των Εβραίων παγκοσμίως και η καλλιέργεια μίσους και αντισημιτισμού.

Στην Αυστραλία, από την 7η Οκτωβρίου μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου, συνέβησαν 4.211 περιστατικά αντισημιτικών επιθέσεων. Στην Ιταλία, η συμμαχία όλων αυτών κλείνει δρόμους και προβαίνει σε βανδαλισμούς για την απέλαση ενός μουλά. Η Ευρώπη καιγόταν για μέρες με αφορμή μία απάτη της Χαμάς. Τέλος, διερωτάται γιατί η εμμονή με τη μαζική μετανάστευση αφορά σχεδόν αποκλειστικά μουσουλμάνους.

Το άρθρο καταλήγει ότι όσοι αγαπούν την ελευθερία της Δύσης είναι στη μία πλευρά, ενώ όσοι συντάσσονται με τον ισλαμισμό και την τρομοκρατία είναι απέναντι.