51 χρόνια κατοχής: Μνήμες και νοσταλγία δεύτερης γενιάς προσφύγων

Η Τουρκική Εισβολή του 1974 σημάδεψε την Κύπρο, αφήνοντας πίσω μια γενιά προσφύγων. Μια δεύτερη γενιά, γεννημένη μετά την εισβολή, μεγαλώνει με τις μνήμες και τη νοσταλγία των κατεχόμενων εδαφών.

Γεννημένη στο Τραχώνι Λεμεσού, μια γυναίκα μοιράζεται τις παιδικές της αναμνήσεις από προσφυγικά σπίτια και τις ιστορίες της μητέρας της από το Βαρώσι, πριν την δεύτερη Εισβολή στις 14 Αυγούστου. Η μητέρα της, εργαζόμενη στο ξενοδοχείο «Λοϊζιάνα», αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη.

Οι διηγήσεις της μητέρας για το Βαρώσι, την Παναγία Χρυσοσπηλιώτισσα και το ξενοδοχείο «Λοϊζιάνα» μετατράπηκαν σε δικές της εικόνες. Στην Ε΄ Δημοτικού, σε μια έκθεση με θέμα «Ταξιδεύοντας επάνω σε ένα σύννεφο», επέλεξε να ταξιδέψει στα κατεχόμενα, μεταφέροντας χαιρετισμούς στη γοργόνα του «Λοϊζιάνα» και προσευχόμενη για την απελευθέρωση.

Στο σχολείο, οι μαθητές, στην πλειοψηφία τους «εκτοπισθέντες», σημείωναν τα χωριά τους στον χάρτη. Το «Δεν Ξεχνώ και Αγωνίζομαι» ήταν παντού γύρω τους, με εκδηλώσεις αφιερωμένες στην κατεχόμενη γη. Η Κατοχή έφτασε τα 51 χρόνια, με τα συρματοπλέγματα να ενσωματώνονται στην κυπριακή γη και τον Πενταδάκτυλο να φέρει τη σημαία με το μισοφέγγαρο.

Η σκυταλοδρομία της μνήμης συνεχίζεται, με τα παιδιά του 1985 να αποκτούν τα δικά τους παιδιά. Η μνήμη, ως βίωμα και κληρονομιά, αποτελεί τρόπο αντίστασης και σημείο αναφοράς.