Ρεαλισμός και Κυπριακό: Υπάρχει ελπίδα για λύση;

Στην κυπριακή πολιτική, ο ρεαλισμός συχνά απουσιάζει ή παρερμηνεύεται, ιδίως σε σχέση με το Κυπριακό. Η σύνδεση του ρεαλισμού με την τουρκική προσέγγιση, ξεκινώντας από τις δηλώσεις του Ραούφ Ντενκτάς, έχει δημιουργήσει μια αρνητική προκατάληψη.

Ωστόσο, η ελληνοκυπριακή πλευρά θα έπρεπε να προτάσσει τον ρεαλισμό, βασιζόμενη σε πραγματικά δεδομένα αντί για ευσεβοποθισμούς. Οι προηγούμενες ηγεσίες συχνά δεν αξιολόγησαν σωστά το διεθνές περιβάλλον, οδηγώντας σε υποχωρήσεις.

Αυτή η τάση επηρέασε και την κοινωνία των πολιτών, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα «καλής γειτονίας» που ενδέχεται να εδραιώσει τη συνύπαρξη χωριστών οντοτήτων. Επίσης, επηρέασε τους διαμεσολαβητές, υποτιμώντας την πολυπλοκότητα του προβλήματος.

Πολλοί προσεγγίζουν τον νέο ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας, Τουφάν Ερχιουρμάν, με ευσεβοποθισμό, βλέποντας σε αυτόν μια ελπίδα για επανέναρξη των συνομιλιών. Θεωρούν εκ προοιμίου ότι οι προτάσεις του θα στοχεύουν στη λύση του Κυπριακού, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις πιθανές επιρροές της Τουρκίας.

Σήμερα, είναι απαραίτητη μια επανεκκίνηση του Κυπριακού στη βάση των πραγματικών δεδομένων και του ρεαλισμού. Αυτό σημαίνει αναγνώριση ότι οι Τουρκοκύπριοι ηγέτες ακολουθούν τις οδηγίες της Άγκυρας και ότι η Τουρκία επιδιώκει να διασφαλίσει τα συμφέροντά της στο νησί.

Η εκλογή Ερχιουρμάν δεν πρέπει να οδηγήσει σε ευσεβοποθισμούς, αλλά σε μια ρεαλιστική εκτίμηση των ορίων που θέτουν τα τουρκικά συμφέροντα. Είναι καιρός να δούμε τον κόσμο ως έχει.